طنز امروز ايران

 
طنز، یک دیدگاه اجتماعی
نویسنده : پوریا جوادی - ساعت ٦:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱۱/۳
 

مدتی است که در باغ سرسبز ادبیات ایران زمین، درخت طنز پربار تر از گذشته خود را نشان میدهد و شاعران و طنز پردازان پرکار تر

اخیرا با پیشرفت امکانات، شاهد فراگیر شدن شعر طنز در بین عوام و خواص هستیم. به گونه ای که اگر سری به قسمت گالری گوشیهای موبایل بزنیم، حتما چند کلیپ شعر طنز نظیر: "محکمه ی الهی" (خلیل جوادی)، "او ریش دارد و من نه"(محمدرضا عالی پیام)،‌ "حاجیلار" - به زبان ترکی - (هوشنگ جعفری) و ... را خواهید یافت که این نشان دهنده ی شور و علاقه ی مردم به شعر طنز در ایران است و از این شور و علاقه می توان برای اصلاح ایراد های کوچک و بزرگ خود و جامعه استفاده کرد که تا حدودی هم مؤثر بوده، ولی نه آن طور که باید.

امروز به طنز فقط به چشم جوک و خنده نگاه میشود و اکثر قریب به اتفاق طنز پردازان فقط حول محور خنداندن مخاطب میچرخند و آثاری فاقد بار فرهنگی و معنایی عرضه میکنند که باعث تأسف است.

طنز قبل از این که خنده دار باشد،‌ باید با مخاطب حرف بزند. طنز یک دیدگاه اجتماعی است و باید مانند آینه،‌ نواقص فرهنگی و اجتماعی یک جامعه را نشان دهد. خنده دار بودن این نواقص،‌ به خودی خود باعث اصلاح آن ها است. اگر از شخصی اشتباه خنده داری سر بزند و شما به او بخندید،‌ محال است که آن اشتباه را مرتکب شوید؛ چون قطعا دوست نخواهید داشت دیگران به شما بخندند!

در واقع،‌ خندیدن مردم به طنز،‌ باید خندیدن آن ها به اشتباهات کودکانه و خنده دار خود در زندگی روزمره شان باشد که ممکن است روزانه بارها و بارها، خواسته یا ناخواسته، آن ها را تکرار کنند و متوجه قبح فعل خود نباشند، نه به واژه های بعضا نامربوطی که عرضه کننده ی یک اثر به کار می برد.

در حال حاضر اکثر طنز پردازان فقط به فکاهه نویسی می پردازند و آنقدر در آن غرق شده اند که طنز به کل فراموششان شده.

اگر من، خود را یک طنز پرداز می دانم، باید فکاهه را از آثارم دور کنم. اگر فکاهه نویسی کنم، آن وقت فقط یک جوکر خواهم بود و حق این را ندارم که جوک های خود را در جلساتی که با عنوان "شب شعر طنز" برگزار میشوند، ارائه کنم

بیاییم از طنز به نحو احسن استفاده کنیم.

 

 


 
comment نظرات ()